Α ρε Λεωνίδα και νάξερες πως μετά από τόσους αιώνες θαρχόταν μια ρεπούση (με μικρό παρακαλώ το -ρ-) να σε αμφισβητήσει και θα έσωζαν τη τιμή σου τελικά οι αμερικάνοι, έστω και για μια χούφτα δολλάρια… Νάξερες τους απογόνους σου με τη διχασμένη προσωπικότητα να σε χειροκροτούν από  στα σινεμά και να φουσκώνουν όλοι σα διάνοι βγαίνοντας από την αίθουσα  κι απ’ την άλλη να λένε τις μπούρδες της ρεπούση “ιστορικές αλήθειες” και τη ρεπούση “ιστορικό”…

Να δεις που μετά τη κινηματογραφική σου επιτυχία, θα σου αφιερώσουν παραπάνω από πέντε γραμμές στο “διορθωμένο” τους βιβλίο.  Μπορεί και να γράψουν μέχρι και 300 λέξεις (όχι παραπάνω γιατί θα είμαστε μετά εθνικιστές) μια για κάθε ένα από τους σκοτωμένους σου…

‘Αντε ρε αδέλφια αμερικάνοι ! Γυρίστε και καμιά ταινία για το Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα μπας και μάθουμε και μεις έστω και λίγο από τη (χολυγουντιανή) μας ιστορία….

Από τη μια ο Δήμος να το καθαρίζει, από την άλλη να το γεμίζουν γκράφιτι τα βράδια. Συμβουλή κάποιου φίλου : “Γιατί δε φτιάχνουμε ειδικά αγάλματα για λέρωμα , νάχουν στη βάση τους και σπρέϋ τσάμπα, και τσεκούρια και λοστούς, να ξεδίνουμε σ’ αυτά, που στο κάτω κάτω, δε θα γυρίσουν να μας ρίξουν και κανένα φούσκο στη μούρη ;”

Δεν έχει τόση ανάγκη η θρησκεία των Ελλήνων να αποδείξει τα αυταπόδεικτα. Παρά τον ανηλεή πόλεμο που δέχτηκε από τους χριστιανούς, όχι μόνο επέζησε, αλλά δε νομίζω να υπάρχει και κανένας καλύτερος ή σοφότερος τρόπος ζωής, από κείνο των προγόνων μας. Οι χριστιανοί προσπάθησαν να τον χαλάσουν , να τον μειώσουν και να τον μαυρίσουν, διαδίδοντας τόσους αιώνες ψέματα, παραμύθια και συκοφαντίες και όλοι αυτοί οι σημερινοί δήθεν οπαδοί του Δία, είναι τα αποτελέσματα της αλοίωσης της φιλοσοφίας αυτής. Ούτε φολκλόρ  είναι ο Δίας, ούτε κομάτια μάρμαρου οι ναοί του για το καλωπισμό των χριστιανικών εκκλησιών. Ποιος νοήμων δε βλέπει τις κακές αντιγραφές του Άρη και του Ποσειδώνα στον Άγιο Γιώργη και στον Άγιο Νικόλα ; Τί άλλη απάντηση να δώσει ο χρησμός ;

Κι αν τέλος πάντων, όλοι αυτοί που ισχυρίζονται πως είναι λάτρεις της αρχαίας θρησκείας το πιστεύουν,  ας  μη πέφτουν θύματα εκείνων που προσπαθούν να αποδείξουν πως η Φιλοσοφία μας είναι φανφάρες και καρναβαλισμοί.

Η ενεεργητική σιωπή τόσων αιώνων θα έπρεπε να τους διδάξει.

Την εποχή της Τουρκοκρατίας της ειρηνικής επικράτησης του τουρκικού πνεύματος και πολιτισμού,

οι κάτοικοι της σκλαβωμένης Ελλάδας, είχαν την ευκαιρία να ακολουθούν τα μοντέρνα ρεύματα της εποχής και να μιλούν πολλές γλώσσες : Τούρκικα, αλβανικά, βουλγάρικα, αραβικά.

Ορισμένοι παπάδες που είχαν επιχειρηματικό πνεύμα, έφτιαξαν κάτι νυχτερινά φροντηστήρια με την επωνυμία “KRYFO SXOLEIO’” όπου τα παιδιά των σκλάβων Ελλήνων, μάθαιναν ακόμα μια σπάνια γλώσσα : Τα ελληνικά.

Στο σύγχρονο βιβλίο ιστορίας όμως, η αλυσίδα των φροντηστηρίων ”Kryfo Sxoleio’”

δεν αναφέρονται για 3 λόγους :

1) Γιατί είναι φυσικό το επίσημο Κράτος να μην διαφημίζει ιδιωτικές πρωτοβουλίες

2) Γιατί υπάρχει η σκέψη να γίνουν τα Greeklish επίσημη γλώσσα και ως εκ τούτου τα σκέτα ελληνικά είναι option και

3) γιατί φημολογείται πως έβαλε τέτοιο βέτο η συγγραφέας του βιβλίου, επειδή δεν αναφερόταν σωστά ο σπόνσοράς της :

σύμφωνα με το καινούργιο βιβλίο “ιστορίας”

Το 1922, Σεπτέμβριος και τέλος σαιζόν, έγινε μια απίστευτη προσφορά στα μικρασιατικά παράλια : ΔΩΡΕΑΝ ΤΟΥΡ ΣΤΗ ΠΑΛΙΑ ΕΛΛΑΔΑ !

(Ακολουθεί η διαφήμιση για του λόγου το αληθές)

Οι μικρασιάτες τότε, δεν έχασαν ευκαιρία ! Έτρεξαν στη παραλία για να σωθούν για να βρουν μια θέση…

Για καλή τους τύχη, τα πλοία ήταν μεγάλα και ευρύχωρα

Το ταξίδι για την Ελλάδα δεν είχε τίποτε το ενδιαφέρον, και οι ώρες περνούσαν νωχελικά στο κατάστρωμα

Λίγο πριν τον Πειραιά μάλιστα, δημιουργήθηκαν και κάποια ειδύλια

Στον Πειραιά, οι πρόσφυγες, τουρίστες, κατέλυσαν στα ξενοδοχεία που προσέφερε η πατρίδα δωρεάν

Αααα ! Και για να είμαστε ιστορικώς σωστοί και ακριβοδίκαιοι, ορισμένοι από αυτούς τους πρόσφυγες, τουρίστες, ανέφεραν ότι είδαν μια φωτιά πριν φύγουν από τη Σμύρνη, αλλά μετά αποκαλύφτηκε ότι είχαν αρπάξει απ’ τη ζέστη κάτι θάμνοι, κι έτσι, ούτε γάτα ούτε ζημιά….

Χατζηαβάτης :Μυθολογική (;) φιγούρα του γνωστότερου θεάτρου Σκιών, του Καραγκιόζη, ο Χατζηαβάτης μας με τη χαρακτηριστική ξερή φωνή, είναι παράδειγμα για βαθειά ψυχολογική έρευνα και ανάλυση στο περίφημο απόφευγμα : “Άβισσος η ψυχή του ανθρώπου”.

Κολητός του Καραγκιόζη και της οικογένειάς του, αλλά κολλητός και του πασά, ο Χατζηαβάτης με την ομιχλώδη καταγωγή (‘Ελληνας ; Τούρκος ; Εβραίος είναι απ’ τη μια “όπου φυσάει ο άνεμος” κι απ’ την άλλη το βάζει στα πόδια και κρύβεται αλλά δε διστάζει να προδώσει , να καρφώσει και γενικότερα , να δώσει το καλύτερό του φίλο.

Χαρακτηριστικό των Χατζηαβατών (pardon του Χατζηαβάτη ήθελα να πω) είναι πως ξεχωρίζουν γιατί το κούτελό τους, ακουμπά εύκολα στο πάτωμα. Πράγματι, η ελαφριά κύρτωση του σώματός του, σήμερα έχει αποδειχτεί πως δεν οφείλεται σε πάθηση ή σε αδυναμία του καραγκιοζοπαίκτη να τον κρατήσει ίσιο, αλλά στη συνήθεια να σκύβει όπου βρει, τάληρο, δίφραγκο, πενηνταράκι ή παπούτσια “ισχυρών” που θέλουν γυάλισμα.

Συμπαθέστατη φιγούρα και χρήσιμη για την ισοροποία του story, που γίνεται ενοχλητική και επικίνδυνη, αν πολλαπλασιαστεί. Στο λαό μας κατοικεί σ’ αυτό το κληρονομικό σπίτι που λέμε DNA και υπάρχουν εποχές που έχει κάψες και πολλαπλασιάζεται ταχέως, και άλλες, που ευτυχώς κοιμάται και έχουμε την ησυχία μας.

Η εποχή μας δυστυχώς, ανήκει στη πρώτη κατηγορία, (εκείνη της κάψας για αναπαραγωγή του Χατζηαβάτη) και συχνά παρατηρούμε το φαινόμενο (που τίνει να γίνει status) άτομα χωρίς εμφανή λόγο να υποκλίνονται , να σέρνονται πίσω από τους άλλους σα σκουλήκια (κι ας φοράνε γραβάτες ή πανάκριβες γόβες) , να ξεπουλούν (ή τουλάχιστον να προσπαθούν να ξεπουλήσουν) τα συστατικά, τη πρώτη ύλη αυτής της χώρας (ακόμα και τη ρημάδα τη σημερινή “γεωγραφική της ακαιρεότητα”)  και να εξασκούνται πάνω σε ζωντανούς ανθρώπους στο σημάδι και στο κάρφωμα και να μπαίνουν στο βιβλίο Γκίνες για τις επιδόσεις τους.

Δύσκολα τους αναγνωρίζεις, είναι αλήθεια. Χαμαιλέοντες ως τους αρμόζει, ντύνονται δημοσιογραφάκια της κακιάς ώρας , ποιητές των πάνελς, πολιτικοί (-ες) με βροντερή και επιβλητική φωνή (αν και κάπως “ξύλινοι” στη μονότονη κίνηση των αδέξιων ξύλινων χεριών) κι ένα χαμόγελο που φέρνει τη χειμωνιά το κατακαλόκαιρο.

Είναι οι απόγονοι του Χατζηαβάτη (που είπαμε, έχει κάψες και γεννοβολάει παιδιά) κι ως σωστοί απόγονοι, βγάζουν με ευκολία στο μεγάλο παζάρι ιδανικά, πεποιθήσεις, ιδέες, ιστορίες, σκοτωμένους, γενοκτονίες, κι όλα αυτά, όχι για το χρήμα ! Όχι !

Μακάρι να τόκαναν γι αυτό ! Το κάνουν μόνο γιατί είπαμε, είναι οι απόγονοι του Χατζηαβάτη, κι ως τέτοιοι, έχουν μόνο ένα πράγμα να τους φοβίζει :

Μή και δε τάχουν καλά με τους εχθρούς τους, μή και δε δείξουν το προσόν της μακριάς τους γλώσσας, μή και σπάσουν την αλυσίδα του DNA τους.

Τολμώ να πω, πως μπορεί να είναι έως και γραφικοί και χαριτωμένοι. Έτσι, με τα τουρλωτά κωλαράκια τους στον αέρα, έτοιμα για την οποιαδήποτε πράξη (όχι μόνο σεξουαλική- μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα σ’ ένα τουρλωτό , πρόθυμο και υπάκουο κωλαράκι) εμένα προσωπικά, μου προκαλούν τον οίκτο…. Κι αλοίμονο, σε ποιό ψυχολόγο να βρουν τη γιατρειά όταν οι μισοί από δαύτους είναι…ψυχολόγοι ;

Kαι μπαίνει σ’ αυτή τη σειρά,  μια ελληνική ταινία…. Έχω τόσο πολύ ξεσυνηθίσει ν’ ακούω ένα τέτοιο χαρακτηρισμό για ελληνική ταινία, που σχεδόν …κολακεύτηκα.

Ας πούμε τουλάχιστον ένα “ευχαριστώ¨ στο Κακογιάννη, τη Λαμπέτη, το Κούρκουλο, τη Μερκούρη, τη Βλαχοπούλου, τον Αυλωνίτη , τη Βασιλειάδου, τη Παξινού, κι όλους αυτούς που πρόλαβαν να ζήσουν πριν μας έρθει η σαρωτική “ψευτοχασμουρητοκουλτούρα” της μεταπολίτευσης.

Πατάς λοιπόν στο google τις λέξεις “Μικρασιατική εκστρατεία”. Και αμέσως , πάνω πάνω και πρώτ’ απ’ όλα, σε βγάζει εδώ : http://www.geocities.com/massacre1821/campaign_antiturk.htm

Το διαβάζεις. Κι αν προηγουμένως ήσουν απλά ένα μαλακισμένο και αμόρφωτο δημοσιογραφάκι και παρ’ ότι το διάβασες, συνεχίζεις να επιμένεις στην ελληνο-τουρκική φιλία, θα πει πως είσαι και ένα “επικίνδυνα αμόρφωτο και μαλακισμένο δημοσιογραφάκι”. ‘Η αλλοιώς, πως η γιαγιά σου, δεν είναι και απόλυτα βέβαιο πως της άρεσε τόσο πολύ ο παππούς σου στο κρεβάτι και πως ο ιμάμης της γειτονιάς, εκτός από φωνή γαϊδάρου, είχε κι άλλα προσόντα από το συμπαθητικό αυτό ζώο.

από μια εποχή που οι πουτάνες ήταν στα σπίτια τους ,

είχαν ταυτότητα

και ήταν αναγνωρίσιμες

Σπίτια γεμάτα έρωτα και δρόμοι όμορφα βρώμικοι και αληθινοί

δρόμοι που τώρα είναι βρώμικοι και ψεύτικοι

δρόμοι που έχασαν τη λάμψη τους

όταν έσβυσε και το τελευταίο κόκκινο φανάρι….